This guy is a very nice boy, every time I meet him or we talk by phone I really feel his happiness or sadness from bottom of my heart.
Yes, he is a great artist and he plays guitar like Paco de Lucía (or better maybe?) but he does not play for me, I bet. These are my feelings he is describing, as if.
Tell me one more time folk, how many people in the world can understand what we feel, what we think and what we say?
And God created man, not to leave us alone ;-)
خب، فارسی می نويسم چون می دونم انگليسی تو هم مثل من خوب نيست
گفتم سپهر ارجمندی رو خيلی وقته که می شناسم. تقريبا يکسالی می شه، طول رابطه ها زیاد مهم نیست، عمق و پهنای رابطه می تونه طول زمان رو جبران کنه بسادگی
کاری ندارم که اين بشر نابغه ی گيتار اسپانيش هست و شايد هم دست استادش پاکو دو لوسيا رو از پشت بسته، مساله ی من اينجاست که هر بار با هم گفتگويی داريم، چقدر خوب خودش رو می تونه توضيح بده و بسادگی حرفاشو منتقل بکنه، شايد بخاطر اينه که دردهای مشترک و احساسهای همانندی داريم زبون همدیگه رو خوب می فهمیم
خب دیگه چی می شه گفت؟ مگه چند نفر توی دنیا وجود دارند که انديشه و احساس و گفته های من و تو رو درک کنن؟
و خدا انسان را آفريد تا ما تنها نباشيم
